Dün ilk is günümdü, heyecandan uyuyamamis bir sekilde karnimda agrilarla, Leon Can bu kadar uzun nasil baska biryerde kalacak diye düsünerekten ciktik sabah 06.30 da yola! Biraz erken cikmisiz kresin acilmasini bekledik bide. Ilk günüm güzel gecti aslinda, is arkadaslarimi görmek, yarim günlügünede olsa biraz olsun anne rolümden siyrilmak sevindirdi beni. Sabah Leon Can'i krese birakirken herzamanki gibi beni birakmak istemedi. Kucagimdan yere inmek bilmedi dogrusu, "hadi bana bi tschüß de ben gideyim" dedigimde aglar vaziyette dönüp kres ögretmenine son bir onuda götürürüm umuduyla "tschüß" deyince bizi güldürdü. Gülüm benim, alisacak tabiiki ama zaman alacak biraz. Ögleden sonra 14.00 gibi almaya gittigimde sevincten uctu resmen, yanina koydugum cilekleri onunla beraber t-shirtüde yemis, görüntü süperdi yani:) Hava dün bayagi sicakti, güzelce soydum, oturttum arabaya. Yolda horlamaya basladi hemen, nasil yorulmussa, eve gelince tekrar yatirdim yatagina neredeyse saat 17.00 a kadar uyudu. Ilk uzun günün yorgunlugu olsa gerek:)
Benden simdilik bu kadar, kisa molam sona erdi, is beni bekler. Hepinizi öpüyorum, güzel günesli bir Bretten sabahindan sevgiler...
1 yorum:
Okurken gozumun onune geldi Tschuss diyisi :)
Karninin agrilarini hisseder gibi oldum.
Dunyada onlardan daha kiymetli birsey yok ki ..
Opuyorumm :)
Yorum Gönder