Kres durumu

Leon Can, ev, is ücgeninde gecen hayatamizda pek bir degisiklik olmadi. Leon Can’in kresi bir sonraki köye tasinkisti, Türkiye’den gelince oraya gitmeye baslamisti. Basta pek alisamamisti ama simdi hic problem yok. Bu cocuklar icin rutin ve aliskanliklar ne kadar önemli. Kres personeli degismedigi halde mekanin degisikligine bile zor alisti. Basta giderken her sabah kalktiginda “ anne gitmeycem ben oraya, uyucam ben daha” yada “ ich war gestern schon dort” (daha dün oradaydim) diye protesto ediyordu bizi. Krestede ögretmenlere “ spor salonu nerde? Ama ben top oynamak istiyorum spor salonunda” diye söylenmis durmus. Yazmadigim süre zarfinda arkadaslarimi takip ettim, cogu yerde kres sorunsalina rastladim. Sonra haberlerde kreste bir lavabonun düsüp ufak bir cocugun bogazini kestigini izledim, hemen tv yi kapattim:( Cocuklarimizi emanet ediyoruz yaa nasil bir durum bu. Bu kadar ucuzmu insan hayati, o annenin hali mahvetti beni! Karnima agrilar giriyor böyle seyler duydukca! Cocugun hayatindaki en önemli egitim kurumu herhalde kres. Ben bizim kresten memnunum. Ögretmenler cok iyi, burada bile bazen baska kreslerde olan bitenleri duyunca sansliyiz diyorum kendi kendime burayi buldugumuz icin. Komsumun cocugunu dövüyormus kreste baska bir cocuk, kadinda ögretmene sikayet etmis. Ögretmen biz burada ceza kavramina karsiyiz, isinize gelmezse alin cocugunuzu demis. Kiz hergün dayak yiyip geliyor kresten. Bizim kreste bu tip olaylar önce gözlemleniyor, yani kavga basladiginda ögretmenler bakiyorlar önce cocuklarin kendi aralarinda halledip halletmediklerine. Eger olay büyürse cocuklari ayirip odanin farkli yerlerine koyuyorlar. Bir nevi ceza veriyorlar cocuklara caktirmadan. Türkiye’de anlatinca bunlari „ aaa nasi yani bu yasta cezami, ne anlar o cezadan“ gibi tepkilerle karsilastim. Ceza deyince iskenceden bahsetmiyorum bende. Yani simdiye kadar okudugum bütün kitaplarda cocuklarin hata yaptiklarinda yaptiklari seyin ne kadar yanlis oldugunu anlamalari gerektiginden bahsediyor. Sanirim bir terslik yok bu durumda. Örnegin benim cocugum bize gelen baska bir cocuga vurursa, „annecim vurmak cözüm degil, zaten sen böyle aglayarak konusunca hic birsey anlamiyorum ben, ne rahatsiz etti seni, neye üzüldün?“ diye konusmaya calisiyorum onunla. Herzaman ise yariyormu tabiiki hayir. Bu arada icimden saymaya basliyorum sakin kalabilmek icin:) Bende yavas yavas köpürmeye basladigimi hissedersem ya odadan cikiyorum yada onu odasina götürüp orada sakinlesmesini istiyorum. Bu süre icinde vurdugu cocukla oynayamamis oluyor, bence buda bir ceza onun icin. Krese, ilk basladigi zamanlarin birinde, vurmus bütün cocuklara birgün. Ögretmen digerlerini bahceye cikarirken Leon Can onlari sadece camdan izlemek zorunda kalmis. Ondan sonrada birdaha vurmamis kimseye. Baskasi ona vurursa, „vurma bak, öyle yapilmaz, pis cocuklar yapar öyle“ diyor, eger karsidaki vurmaya devam ederse ve annesi ses cikarmazsa bu duruma oda karsilik veriyor bu sefer. O zaman bekliyorum kendikendilerine anlasmalarini. Neticede kendini savunmayi ögrenmesi lazim degilmi. Hayat el bebek gül bebek degil!

Cok degisik fikirler cikiyor karsima bu konuda. Diger annelerin ne yaptigini merak ediyorum. Ben Alman usülü egitimini seviyorum, bize biraz duygusuz gelsede, genelde güzel fikirler ediniyorum cevremden. Sanirim bizim aile kavramimizla Alman’larin egitimini birlestirmek en güzeli…

Ah bu arada bir degisiklik olmadi demistim ama Leon Can kakasini (baska nasil yazilirki bu:)) söylemeye basladi:). Pzt. günü izinliydim ama hastaydim, o puzzle yaparken uzanmistim salonda. Kafami kaldiracak halim yoktu. Yanima geldi, yavasca „anne benim kakam var“ dedi yüzünde tedirgin, saskin bir ifadeyle. Hemen kalkip tuvalete gittik, tam bezine yapacakken yakalamis:) Sonra aksam babaya anlatti gururla:) Sira ciste, bakalim onu ne zaman söyleyecek. Hay Allah insan nelere seviniyor degilmi:))