Geldik yine buradayiz...

Yine coook cabuk gecen bir tatilin, kosusturmacanin ardindan döndük evimize. Ankara’dan hastalanip döndüm, ucaktada sesimi tamamen kaybettim. Girtlak iltihaplanmasi oldugunu düsünüyoruz. Haftasonu hic konusamadim:( Simdi isteyim ama konusmam yasak, onun icin sadece evrak islerine bakiyorum. Birazda sizleri neler olup bittiginden haberdar edeyim dedim:)

Anlatmaya taa Almanya’dan baslayayim… Ankara yolculugu öncesi bir Troja planimiz vardi, vardi diyorum cünkü yaklasik 3,5 saat süren sinir edici bir yolculuktan sonra sayin Mustafa Erdogan’in gösteriyi iptal ettigini ögrendik! Bilet fiyatlarinin ucmus olmasindan kaynakli kimsenin gitmek istemedigini ve bu yüzdende gösterinin iptal edildigini saniyoruz. Herneyse sinir oldugumuzla kaldik ama paramizi geri aldik bari!

Sonra ben bir Sali ciktim yola, babam karsiladi beni havaalaninda. Annem uyutmamis Leon Can’I oyalamis biz eve gelene kadar. Neyse biz kapiyi calinca uctu geldi kapiya benim Apti “dedeee, dedeee, dede geldi ananeee!!” diyerekten. Kapiyi acinca tam yine dedeeee diye bagiriyorduki kesildi sesi minisin, sonra yavascacik “ die mamaaa” diye fisildayiverdi:) Kostu anneannenin bacaklarina sarildi hemen, bir utandiki sormayin gitsin. Ancak annem “anneannecim sarilmiycakmisin annene?” deyince kostu geldi bana sarildi. Sonrasinda beraberce valizlerimizi actik, her 10 dakikada bir, “was hast du für mich gekauft??” ne aldin bana diye sordu durdu. Ben ona, sana araba getirecegim demistim, onu vermemi bekledi. Arabasini paskalyada vermek üzere sakladim hemen, paskalyada verincede “ aaa tavsan ne getirmiiisss, dedeeee cabuk geeelll!!!” diye cildirdi hic araba görmemis zavalli yavrucak:)

Leon Can’a Türkiye acayip yaradi, cok degismis, cenesi dahada düsmüs gördüm onu gittigimde:) Hele son hafta herkes nekadar cok Türkce konustugundan bahsetti. Gurur duydum cocugumla:)!! O kücücük kafadaki kücücük beyin nasil herseyi kayit eder böyle, Allah’in isi iste! “ Leon Can falan yemek yemek istiyor” dedi bu haftasonu, “falan” i nerden ögrenmis yahu oldum valla! Ucakta “amcaaa ne zaman ucucaz??” diye sorup durdu yanimizda oturan adama.

Gittigim haftasonu Banu ve Mira’siyla bulustuk, Neslihan ve Zeynep’ide vardi. Önce kresin müzik atölyesine gittik, cok güzeldi, Leon Can’inda hosuna gitti sanirim, cünkü oda katildi kendikendine:) Sonra hep beraber Kitchennette diye bir yere gittik, makarnalarimizi yiyip limonatalarimizi ictik:) Banu’ya daveti icin tekrar cok tesekkürler, cok güzel bir gündü! Cocuklar bir alemdiler:) Leon Can Mira ile bir ara kaptirip almanca konusunca, Mira’nin “düzgün söyle anlamiyom” demesi bunun üzerine Leon Can’in Mira’ya “ düzgün düzgün” demesi görmeye degerdi. Baktim bir ara Leon Can Mira’ya sarilmis mümkün oldugunca yakindan konusuyor, anlasin diye herhalde:) Leon Can’in o gün en sevdigi kelime “nein” di, Mira’da aksam yatmadan önce ingilizce birden ona kadar sayip, “Leon Can sade nein demeyi biliyo, ögretcem ben ona hepsini” demesine cok güldük:)

O güzel gün aslinda bir nevide pusetle metroya girememe, girince cikamama durumundanda ibaretti ama bozmayayim sinirimi dedim kendi kendime! Ankara’da koskoca “Baskent” te eger pusetle yola ciktiysaniz yanidiniz ki ne yandiniz valla! Aklima ilk gelen, eger illaki Sihhiye’den metroya binecem diye bir israriniz olursa bu israriniz en gec metronun girisine geldiginde sona eriyor. Cünkü burada yürüyen merdiven yada asansör benzeri hicbirsey yok! Hadi ben puseti aldim elime indim diyelim ya engelli vatandas ne yapsin??? Metroya binbir macera girmeyi basardik diyelim sonra Kizilay’dan cikarken turnike engeline takiliyorsunuz. Araba tabiiki gecmiyor turnikeden ve en yakin engelli cikisinin nerede oldugunu bilmiyorum! Önce Leon Can’i turnikeden gecirip „ sakin bir yere kipirdama orada bekle beni“ diye telkinde bulunurken hoop arabayi gecirdim turnikeden. Nitekim cocukla falan cikilmaz öyle Ankara’da sokaklara…. dedik ama ciktik yine dayanamayip:) Ama bu sefer anneanneyide aldik yanimiza ve tuttuk Genclik Parki’nin yolunu. En son herhalde bir 25 sene önce gitmisligim var Genclik Parki’na. Annem gidelim deyince, yok canim ne isimiz var orada amele doludur orasi simdi dedim ama pozitif anlamda sürpriz oldu bize parkin yeni hali! Belediye parki bir güzellestirmis, ciceklar ekmis, tertemiz yapmis. Neyse güzel seylerde oluyor memleketimde diye sevindik bizde. Leon Can’i atli karincaya bindirdik. Sonra ikimiz yerden 50 Metre yükseklikteki dönme dolaba bindik. 15 dakika falan havadaydik herhalde, hic korkmadik ikimizde:) Leon Can bir ara en tepedeyken asagidaki carpisan arabalari görüp inip onlara bincem ben diye bir hamle yapdiysada basarili olmadi:)

Genclik Parki’ndan önce Ulus’ta bakircilarin, canak, cömlekcilerin oldugu yere gittik, Hal’in hemen karsi yolu. Orada bendeniz ve anneannene kokorecleri mideye indirirken Leon Can’da bende tadina bakicamm diye israr edince onada ceyrek ismarladik. Iyyyyk demeyin sakin cünkü coooook güzeldi yedigimiz kokorec, Leon Can’da ceyrek ekmegin yarisini lüpletti. Annem „ Sen okadar dikkat et cocugun yemesine icmesine, sonrada kalk cocuga kokorec yedir, söyleme bari kimseye“ diye dalgasini gecti benimle:) Haldende aldik kuru dutumuzu, igdemizi ve tabiiki caglamizi düstük yollara… Anne, kiz, torun güzel vakit gecirdik o gün.
Himmm onun disinda baska ne yaptik diye düsünüyorum, bir sürü yün aldim yine kendime, bir hirka ve sal projem var. Sala basladim hemen gelir gelmez. Renkleri cok güzel, koyarim fotografini biraz ilerletiyimde. Her yeni proje bana baska bir heyecan veriyor, örgü örmek biraz bagimlilik gibi birsey insan birkere baslayinca birakamiyor bir türlü:) En kötü bagimliligimiz böyle olsun ayol!

Bu arada esas önemli haber unuttum! Kardesimin askerligi Istanbul’a cikti, kisa dönem yapacak! Cok sevindik kisa dönem olmasina, isini gücünü birakip gitti, ne kadar az zaman kaybederse o kadar iyi!

Bayagi uzun oldu bu sefer, yazmadigim günlerin acisini cikardim:) Fotograflar sonraya kaldi artik, bir ara eklerim…
Sevgiler